Miss Turkey

Oyunun adındaki ironi de oyun metnini içerik olarak farklı kılıyor. Yıllarca kadın bedeninin ‘’tüketim ve haz aracı’’olarak göz ününde tutarak kullanılması ama ruhunun her zaman görmezden gelinmesinin bir göstergesi olarak ‘’güzellik yarışmalarının’’ kadın kimliğinin saygın anlamda ifade edilmesi için hiçbir anlam ifade etmediği gerçek kazananı ‘’kraliçenin’’’ bütün toplumsal dayatmalar ve dogmalara rağmen ötekileştirilen mağdur edilen kadın kimliğinin ve öldürülen kadın bedeninin ayakta kalması ve hayatına devam etme kararlılığı belirler.

MISS TURKEY oyunu bu anlamda farklı bir öz ve biçim öneriyor. Özellikle ‘’aldatılma’ ve ‘’ötekileşme’’ kavramlarına maruz kalan evli kadın bu kavramlarla yüzleşmesini yaparken ‘’sosyolojik’’ ve ‘’psikolojik’’ çözümlemelerle bizi bir sorgulama ile baş başa bırakıyor işte bu noktada ‘’biçim’’ devreye giriyor. Kadın yaşadığı duruma ağlamak yerine ‘’mizahi’’ bir bakış açısı ile anlatıyor ve bizi üzülmek ya da tamamen gülmek yerine yabancılaştırarak farkındalık kazandırıp düşündürüyor. Evet; güleriz ağlanacak halimize durumu ama bunu çok mesafeli bir şekilde kurgulayarak yaptığı için her şey dengeli. Kadınlar hikayelerini anlatmaya devam etmeli ve yine mi bir kadın hikayesi dememeli çünkü her hikayede başka bir toplumsal algı, başka bir sonuç başka bir ders var. Her hikayenin özü de biçimi de farklı.

Olayların hızlı bir şekilde değişerek bir birine bağlanması ve tek kadın oyuncu bir karakter olarak başladığı oyunu -kadın-erkek- yaklaşık 10 karakteri canlandırması hem oyunculuk, hem de seyir zevki anlamında farklı bir deneyim yaşama vaadi taşıyor. Ve bu sahneleme, metnin vaadini son yılların etkili oyuncularından Ece Özdikici’nin samimi performansı ile yerine getiriyor.